In 2004 dan. (Haha.)
Het jaar 2004 is mislukt. Bijna alles ging mis. Het begon al slecht, het midden was helemaal stom en, nou ja, de laatste maanden vielen eigenlijk nog wel mee. Maar over het geheel genomen was het een rotjaar. Voor mij en voor de hele wereld. Ik ken echt niemand die zegt: 2004, jongen, toppiejoppie. Het is een en al ziek, uit, hartzeer, depressie en andere ellende. Ik ken trouwens sowieso niemand die toppiejoppie zegt, want die mensen wil ik niet eens kennen. Alleen vriendin C. had nog wel een aardig jaar, met trouwen en een kindje in haar buik krijgen, maar ook voor C. was het niet allemaal even feestelijk dit jaar.
En nu is het bijna voorbij, hoera. In 2005 gaan we knallen, ik zweer het u. Ik heb zelfs een paar goeie voornemens gemaakt, maar die zijn geheim. Eentje gaat over mijn weblog, dus dat is alvast goed nieuws, misschien. Maar vandaag heb ik het te druk, want er moet nog een hoop gebeuren dit jaar. Om uit een mailtje van het jongste zusje P. te citeren:
We hebben heel veel te doen: boodschappen doen, maskers, koken, toekomst voorspellen, dus een uurtje of 14.00?
En dan is ze nog de helft vergeten. Want we moeten ook nog in bad en beslissen wat we aantrekken en dat is misschien wel de grootste klus. Dus, ik ga er weer vandoor, ik wens u een prettig uiteinde (waarom vind ik dat altijd zo ranzig klinken?) een goeie start en hier hebt u vast een vrolijk liedje. (Een liedje op Charlottes web, wel hebt u ooit! Ja, ik vind het zelf ook raar, maar dan hebt u weer wat te klikken.)
Klik!
Het middelste zusje P. zei: ‘Je bent zeker wel bang dat je in een gat valt? Een heel diep donker gat?’
Ik zei dat ik daar helemaal niet bang voor was.
‘Waarom niet?’ vroeg het middelste zusje P. en daarbij trok ze haar meest verbijsterde gezicht. En het middelste zusje P. heeft heel wat verbijsterde gezichten!
‘Waarom wel?’ zei ik.
Maar zo gemakkelijk liet ze zich niet afschepen.
‘Omdat het vrijgezellenfeest van C. voorbij is. Daar hoef je niets meer voor te regelen. Het is geweest. Die hele bruiloft is geweest. Je hoeft je speech voor de plechtigheid niet meer te schrijven, je hoeft geen outfit meer uit te zoeken op koopavond in de regen, je hoeft geen ruzie meer te maken met schoenverkopers omdat ze van de laarsjes ever nog maar ??n paar in twee verschillende maten hadden, je hoeft geen huwelijkscadeau meer te kopen, je hoeft niet meer zenuwachtig te zijn dat je op je bek gaat als je het praatje gaat houden, je hoeft ze niet meer op Schiphol af te zetten.’
Toen haalde ze even adem. En vervolgde:
‘En de Sinterkerst is ook voorbij. Je hoeft niet meer de stad in op koopavond in de regen om een cadeautje te kopen, je hoeft geen achtendertig coupletten tellend gedicht meer te schrijven, je hoeft het schunnige gedicht dat Sinterklaas voor jou heeft gemaakt niet meer voor te lezen. Je hebt niets meer te doen! Jongen, jij gaat echt wel in een gat vallen. Een heel diep donker gat. Oioioi, wat ga jij in een gat vallen!’
Gedurende deze hele toespraak – die de mijne van de bruiloft bijkans overtrof qua spanningsboog en alles – had het middelste zusje P. gekeken alsof ze een heel griezelig horrorverhaal aan het vertellen was, niet alleen met groene slijmmonsters, maar ook met afgehakte hoofden, halsslagaders waar het bloed uitspoot en door de duivel bezeten peuters.
Ik zei: ‘Nee hoor. Echt niet.’ En daarmee was de discussie alsnog in mijn voordeel be?indigd.
De clou van dit verhaal is: het middelste zusje P. zit zelf in een heel diep donker gat. Daarin wil ze graag gezelschap hebben. Van mij dus, of iemand anders. Maar mooi dat ik er niet bij ga zitten. Doei!
Ik ga lekker van mijn rust genieten.
Ik sta in de Etos voor het haarverf-rek en bel met het middelste zusje P.
‘Ik heb een kerstboom!’ roept ze keihard in m’n oor.
‘Een hele grote!’ roept ze erachteraan.
‘Je kunt hem helemaal zien vanaf de Etos!’ roept ze.
‘Wacht!’ roept ze.
‘Ik ga naar je zwaaien!’
Ik loop naar de ingang van de Etos en kijk naar de overkant, naar het raam van het middelste zusje P. Daarachter zie ik lichtjes. Ongeveer duizend. Ik zie glitters. Ik zie slingers. En ik zie ballen. Pal voor het raam heeft ze strategisch haar kerstboom opgesteld. Dit is geen kerstboom alleen voor het middelste zusje P. en haar geliefde, dit is een kerstboom voor de hele straat, wat zeg ik, voor de hele wijk! De lampjes bewegen ook nog, maar dat komt doordat het middelste zusje P. ook voor het raam wil gaan staan om naar mij te zwaaien, wat gewoon niet meer past door de enormheid van haar kerstboom. Door de takken van de boom heen verschijnt het hoofd van het middelste zusje P. En een arm. Ze zwaait als een wilde en de boom zwaait mee.
‘Zie je me!’ roept ze.
‘Ik zwaai!’ roept ze erachteraan.
‘Hoi,’ zeg ik.
‘Weet je wat ik ook heb?’ roept ze.
‘Nou,’ zeg ik.
‘Tachtig lichtjes op het dakterras!’
‘Zozo,’ zeg ik.
‘Het is superstoer!’ roept ze.
‘Zeg dat wel,’ zeg ik.
Een dag later bel ik met het jongste zusje P.
‘Ik vind het decadent,’ zegt ze.
‘Ik vind het op z’n minst opschepperig,’ zeg ik.
‘Burgerlijk,’ zegt ze.
‘Genant,’ zeg ik.
‘Ze denkt zeker dat ze alles kan maken in kerstopzicht,’ zegt ze.
‘Nu ze samenwoont,’ zeg ik.
‘Het is tijd voor een tegenoffensief,’ zegt ze.
‘We moeten meer lichtjes,’ zeg ik.
‘Een grotere boom,’ zegt ze.
‘Morgen,’ zeg ik.
‘Negen uur, voor de kerstbomenkraam,’ zegt ze.
Dit jaar komt er niet alleen de grootste kerstboom, maar er komen ook lichtjes in mijn achtertuin. Honderd, op z’n minst.
Het begint op te vallen. Iedereen om mij heen is zwanger. Of net bevallen. Of zwanger dus. Ik word omringd door dikke buiken/door de muur heenhuilende babies. Waarom is dat? Ligt het aan de tijd van het jaar? Of aan de economie of aan het weer of aan de mensen die ik ken of aan de televisieprogrammering of aan mij? Zo langzamerhand wordt het ook irritant. Niet dat ik iets heb tegen zwangere mensen of babies, maar het moeten er niet teveel worden in een keer, want dat vind ik eng. Straks gaan ze een front maken en zich tegen mij keren omdat ik geen (aanstaande) moeder ben. Die neiging hebben mensen die zich veilig in een grote groep wanen nu eenmaal. En het kost me trouwens handenvol geld ook nog. In de afgelopen maand heb ik twee Hoera een zoon!-kaarten verstuurd, ??n Hoera een dochter!-kaart, een teddybeer en een bijtring. Allemaal om ze gunstig te stemmen, die jonge ouders en hun net geboren babies. Maar het is een keer genoeg!
En als ze al niet zwanger zijn, die mensen om me heen, dan gaan ze wel trouwen en dan is het urenlang bruidsjurk voor en bruidstaart na. En je hebt er ook nog tussenzitten die echt te ver gaan, die zijn zwanger en ze gaan trouwen!
Zoals vriendin C. Dat C. gaat trouwen is tevens het antwoord op de vraag waarom ik de laatste tijd me toch steeds in bruidsjaponnenwinkels bevind en bruidskapsels beoordeel, want dat wilde u natuurlijk dolgraag weten. Ik ga met C. mee. C. wil namelijk het oordeel van een deskundige. Of liever gezegd, van iemand die freelance werkt en dus overdag een tijdje naast haar in de kapperszaak kan gaan zitten om te kijken welke haartoren het best past op haar hoofd of gezellig een kopje thee kan drinken terwijl iemand honderdduizend spelden in haar prikt. Ik heb een hoop geleerd in de afgelopen dagen. Ik weet nu van het bestaan van de Grace Kelly-rol en ken de ins en outs van bruidslingerie. Kennis waarmee ik mijn voordeel nog ga doen in de rest van mijn leven, pas maar op.
Ik ben heel blij voor C, want C. is de liefste. Dat ik soms tegen haar zeg dat ze haar taille nooit meer terugkrijgt of: Leuk van die bruiloft, jammer dat het een moetje is, dat is alleen maar omdat wij beste vriendinnen zijn die alles tegen elkaar kunnen zeggen. Grapjes! Maar ik ben wel getuige als ze trouwt en dat is geen grapje, dat is een hele eer. En een hele opluchting, want de getuige heeft het lang zo druk niet als de ceremoniemeester. Was ik even blij dat die taak aan mijn neus voorbij ging! Maar! De getuige organiseert wel het vrijgezellenfeest. En dat is het antwoord op de vraag waarom ik het druk had met het bestuderen van blote mannen in de laatste tijd, want dat wilde u natuurlijk dolgraag weten. Ik heb een leuke uitgezocht, hoor! Eentje met de moves, zeg maar, heel hot en sexy, vooral als-ie uit de slagroomtaart springt. Maar verder vertel ik niks, want C. leest hier ook nog wel eens mee en het moet wel een verrassing blijven!
Ik was in misschien wel de kleinste supermarkt van Utrecht of zelfs van Nederland en ik schapte bood voor de zusjes P. Want: de laatste aflevering van Sex and the City! Het was laat dus niet druk. Ik zette netjes mijn spulletjes op de band, chips (vergeten op te dienen trouwens, sorry zusjes P.), wijn, etcetera. Voor mij was een studentmeisje dat blijkbaar een soort contact had met de kassajuf (misschien ook wel een studentmeisje, maar nu even in de hoedanigheid van kassajuf) dus het duurde wat langer, want er moest geklessebest. Dat gaf natuurlijk niks, ik had de tijd.
‘Denk je dat ze naar hem teruggaat?’ vroeg het studentmeisje.
Leuk, dacht ik. Een fijn roddelafluistergesprek.
‘Naar Big?’ vroeg de kassajuf.
Nog leuker, dacht ik. Ik weet nog over wie het gaat ook.
‘Ik weet het niet,’ zei de kassajuf.
‘Maar ik hoop niet dat ze bij die Rus blijft, want dat vind ik zo’n engerd.’
Krijgen we dat weer, dacht ik. Petrovsky is niet eng, Petrovsky is de bohom!
‘Wat denk jij?’ vroeg de kassajuf.
‘Nou, een vriendinnetje van mij,’ zei het studentmeisje. Studentmeisjes hebben geen vriendinnen, maar vriendinnetjes.
‘Een vriendinnetje van mij, die heeft dus de laatste aflevering al gezien op dvd…’
Oh nee! Oh nee! Oh nee! dacht ik. Ze gaat het verraden! Ze gaat alle clous verklappen! Straks is m’n hele avond verpest omdat ik alles al weet!
‘Enneh…’ zei het studentmeisje.
De fractie van een seconde waarin het studentmeisje dus ‘Enneeeeeeh…’ zei, leek uren te duren. Ik moest iets doen. Ik moest haar stoppen. Ik moest het niet weten, want dan hoefde ik die hele laatste aflevering niet eens meer te zien. Maar wat doe je in zo’n situatie? Normaal, als je onder vrienden bent zeg maar, stop je je vingers in je oren en roep je keihard: LALALALA! Op de een of andere manier leek me dat nu niet de beste oplossing. Dit waren mijn vrienden niet. Dit waren de kassajuf en een vreemd studentmeisje. Ik keek naar de kassajuf. Die keek ademloos naar het studentmeisje. Wat doet ze nou, dacht ik. Wat doet ze nou? Wil ze het weten ofzo? Hou haar tegen! Zeg iets! Stuur haar weg! Plak haar mond dicht met ductape! (Dit dus allemaal in die fractie van een seconde, h?.)
Ik nam een besluit. Met een krachtige zwaai smeet ik mijn laatste boodschap op de band. Dat was die zak chips, dus het maakte nog niet veel indruk. Ik deed een stap naar voren. Het studentmeisje stokte haar verhaal. Ik keek het studentmeisje strak aan. Ik haalde diep adem. En ik riep:
‘NIET ZEGGEN!
Toen was het stil. Heel stil. In de hele winkel. Dit was nou typisch zo’n moment waarop je een speld kon horen vallen. Het studentmeisje keek me aan. De kassajuf keek me aan. De andere klanten keken me aan. En allemaal enigszins verbijsterd.
Toen zei het studentmeisje: ‘Nou eh, weet je… Ik wou het helemaal niet zeggen. Ik weet het niet eens. Dat zei ik ook tegen dat vriendinnetje van mij. Zoiets wil je toch niet weten!’
Ze rolde met haar ogen naar de kassajuf. De kassajuf rolde met haar ogen terug. Daarna keken ze allebei weer naar mij.
‘Oh, ok?,’ zei ik.
‘Dan is het goed.’
Ik rekende mijn boodschappen af en probeerde te doen alsof er niets gebeurd was, hetgeen best goed lukte alleen was er nog steeds de hele tijd die ijzige stilte in de hele winkel.
Toen ging ik naar huis en kwam ik er om redenen die ik verder niet uit de doeken zal doen toch voor ik de aflevering zag achter dat Mr. Big gewoon John heet. John!
|
|
