Hoe ik de oplichtster te slim af was
Ik werd gebeld op mijn mobiel door een oplichtster. Zo stelde ze zich niet voor, dus eerst dacht ik nog dat ik te maken had met een doorsnee telemarketeer. Zonder te informeren of ik ?berhaupt wel tijd had voor haar oplichterspraatjes begon ze vragen op me af te af te vuren. ‘Mevrouw heeft u een lening,’ vroeg de oplichtster. ‘Nee,’ zei ik trots, want ik ben al heel lang uit het rood en dat is zo’n fijn gevoel. ‘Heeft u dan een doorlopend krediet,’ ging de oplichtster verder. ‘Nee,’ zei ik nog steeds erg met mezelf ingenomen. (Ik heb wel een doorlopend krediet, maar dat staat op nul, dus dat telt niet. En liegen tegen telemarketeers is trouwens toegestaan.)
‘Mevrouw heeft u een creditcard?’ vervolgde de oplichtster. ‘Ja, dat wel,’ antwoordde ik. (Iedereen heeft toch zeker een creditcard. Hoe moet je anders aankopen doen op internet of in het buitenland.) ‘En heeft u op uw creditcard meer of minder dan 7000 euro krediet?’ vroeg de oplichtster. Toen begonnen er bij mij alarmbelletjes te rinkelen. (Minder natuurlijk, welke gek heeft er nu meer dan 7000 euro krediet op z’n creditcard? Weet je wel hoeveel rente je daarover betaalt.) ‘Zeg, ik heb helemaal geen zin om antwoord te geven op uw vragen,’ zei ik uit de hoogte. (Zo probeerde ik te klinken, maar ik kan dat helemaal niet zo goed, dus waarschijnlijk klonk het gewoon heel vriendelijk, zoals ik altijd klink.)
‘Mevrouw,’ zuchtte de oplichtster, ‘we zijn bezig met een onderzoek naar de rentestanden in uw regio.’ (Dat zei ze echt. Alsof de rentestanden regionaal bepaald worden, bedenk ik nu eigenlijk pas.) ‘Maar het gaat u toch niks aan wat ik met mijn creditcard doe,’ vroeg ik nog, omdat ik toch een beetje onzeker werd van haar agressieve benadering. ‘Mevrouw het is voor een onderzoek en het kost maar een paar minuten van uw tijd!’ zei de oplichtster nu behoorlijk ge?rriteerd, waarbij ze me het gevoel gaf dat ik echt de eerste was die ze de hele avond had gesproken die niet gewillig zijn hele financi?le situatie door haar liet uitpluizen.
‘Moet ik het veertig keer zeggen,’ zei ik. (Ja zeg, een beetje ge?rriteerd tegen mij gaan lopen doen, terwijl zij mij op mijn vrije avond probeert op te lichten.) ‘Ik heb geen zin om uw vragen te beantwoorden!’ Het was even stil aan de aan de andere kant van de lijn. Ik was benieuwd wat de oplichtster nu nog in haar script had staan om mij tot antwoorden te verleiden. ‘Ach, hoer!’ riep de oplichtster en ze smeet de haak erop.
Meteen realiseerde ik me dat ik ternauwernood was ontstapt aan vuige oplichterspraktijken. Als ik netjes haar vragen had beantwoord had ze waarschijnlijk meteen daarna naar mijn creditcardnummer en de expiratiedatum gevraagd en was ik binnen de kortste keren 7000 euro lichter geweest. (Ok?, hier kwam ik in werkelijkheid pas drie dagen later achter toen ik in het park in de zon dit gesprek nog eens naspeelde voor mijn vrienden, die zich al snel afvroegen of een echte telemarketeer kandidaten wel hoer mag noemen. Het lijkt mij inderdaad best een goeie reden om een telemarketeer te ontslaan, als ik telemarketeerbaas was.)
zeventien reacties
Misschien was het wel gewoon een heel gedetailleerd script? Stukje levensechte communicatie naar de mensen toe?
Door het oog van de naald. Mij bellen ze ook regelmatig op over actuele rentestanden in de regio. ‘Gaat je niks aan.’ Zeg ik dan. En voor ze ‘hoer’ kunnen zeggen heb ik al opgehangen.
Ik ben ook door die lui gebeld! Ook zogenaamd voor onderzoek hier in de buurt. Tss. Mooi niet dat dat ze iets aangaat! Heb geen enkele vraag beantwoord en toen ze met de ja-maars begon heb ik haar een fijne avond gewenst en de verbinding verbroken.
De brutaliteit!
Pardon? Haha! Jeetje, wat een brutaliteit!
Zal grappig zijn als de resultaten van het, uhm, onderzoek over een paar weken gepubliceerd zouden worden!
Hoe het ook gaat, als ze naar jouw creditcardnummer zouden vragen, dan moet je sowieso de verbinding verbreken. Maar hoe komen ze aan jouw mobiele nummer vraag ik mij af? En hoe weten ze dan in welke regio ze zijn voor hun zogenaamde onderzoek? Als je iemand mobiel belt, dan kan de ontvanger van dat telefoontje toch overal zitten? Zelfs in het buitenland? Of maak ik een denkfout? Gelukkig ben je er net aan ontsnapt. Dat mens dat jou belde is zelf een hoer.
Wat Charlottes Tante zegt! Meteen na de eerste vraag terugvragen bij welke organisatie madam werkt, en welk telefoonnummer kan worden teruggebeld, zou dat helpen? Dan komt ze vast veel sneller aan het h-woord toe.
Volgens mij zei ze gewoon ach heer – als dat niet eens meer mag weet ik het ook niet meer Charlotte.
wow! vrij cool: zomaar mensen opbellen en die dan hoer noemen. Moet ik ook vaker doen. Ach, laat ook maar.
Charlotte in strijd tegen de oplichtsters en andere vage personen part 1 = geslaagd!