De bevrijding van de witte koe
Ok?, het is zover. Het nieuwe huis, de bedaarde Slowaken, de meneer die tegen de projectleider zei dat hij mij ging bellen om mij met mijn gedrag te confronteren (en vervolgens nooit belde, waardoor ik dagenlang tot mijn tanden toe bewapend naar mijn telefoon zat te staren, in een soort van doodsangst, nou ja, dat ook weer niet, maar toch wel een beetje angstig, want ik heb echt een hekel aan confrontaties en zeker als het om confrontaties met mijn eigen gedrag gaat), het afscheid van de leukste wijk van Utrecht en tevens mijn moedervlek (was niks mee aan de hand trouwens) en dan ??k nog eens de mensen die naar mijn huis komen kijken en dan met een bedenkelijk gezicht over de hoeveelheid inbouwkasten beginnen (ok?, die heb ik niet), plus daarbovenop mijn vriend die zaterdag weer naar de andere kant van de wereld vertrekt, ik geloof dat het me allemaal teveel wordt.
Ik doe dingen. Ik zeg dingen. Ik hoor dingen. Dingen die niet de bedoeling zijn. En die soms echt een beetje raar zijn. Ik heb het gevoel dat ik niet meer in control ben over zaken die ik normaal zonder er al te diep over na te denken heel goed kan aansturen, zoals mijn ledematen. Of neem nou bijvoorbeeld mijn kaken. Afgelopen dinsdag nam ik tijdens de vergadering slash luxe lunch een grote hap van mijn ciabattabroodje en daarbij kauwde ik zonder dat ik dat wilde zo hard op mijn tong dat ik het hoorde kraken en de tranen in mijn ogen sprongen. Ik riep nog auw, maar niemand merkte er wat van. Later verscheen er een grote bobbel op mijn tong die ik de hele tijd met mijn tong probeerde aan te raken, maar dat ging dus niet omdat hij op mijn tong zelf zat. Mijn collega dacht aan de worsteling die zich in mijn mond afspeelde te zien dat ik stiekem dropjes zat te eten en vroeg verontwaardigd waar ik die vandaan had. Ja, dan letten ze opeens wel op, he.
Ik wilde een verhaal vertellen over het liefdesleven van iemand die ik lange tijd niet gesproken had, maar het kwam volledig verkeerd mijn mond uit. Eerst had ze een vriend, maar dat is uitgegaan, wilde ik zeggen. Ik zei: eerst had ze een vriend, maar die was uitgewoond. Ik schrok er zelf van! Alsof er een soort externe kracht mijn tong bestuurde (misschien had het iets met die bobbel te maken) zei ik zonder dat ik het zelf ook maar zag aankomen iets heel grofs en onbehoorlijks, en dat terwijl ik jarenlang heb gebouwd aan het imago van de keurigste freelancer die er in het pand rondloopt. Nou, dat is dus ook in een klap weggegooid. De monden van mijn collega’s vielen open. ‘Uitgewoond?’ vroegen ze. ‘Dat wou ik helemaal niet zeggen!’ zei ik. ‘D?t had ik van jou niet verwacht,’ zei een collega met een teleurgestelde kraak in zijn stem. ‘Ik ook niet, hoor’ zei ik bedremmeld, om nog maar te redden wat er te redden viel.
‘Goed he, de bevrijding van Betancourt,’ zei mijn collega toen we terug naar huis reden. ‘De bevrijding van de witte koe?’ vroeg ik verbaasd.
zeventien reacties
![<span class='registered'>[Charlottes Tante]</span>](http://www.gravatar.com/avatar.php?gravatar_id=bcb841951e763fb3700d0a864caa93f1&default=http%3A%2F%2Fpivotx.net%2Fp64.gif&size=64){kind=avatar}
Hahaha, het mag dan ietwat onhandig voor jou uitpakken, wij lezers hebben er tenminste nog plezier van.
Wat is het toch heerlijk om te lezen!
Maarre… voor jouw eigen welzijn (en behoud van imago, hooghouden van reputatie en zo) misschien toch maar wat meer genieten van het zonnetje?
Ja hoor, klaag maar weer! Andere webloggers – zoals ik – hebben het v??l zwaarder: die moeten ook nog de wereld verbeteren en zo! 
Een nieuw huis, een vriend die kennelijk liever steeds aan de andere kant van de aardbol vertoeft, bedaarde Slowaken die je op je gedrag aanspreken, virtuele inbouwkasten……… ik vind dat je je nog enorm goed staande houdt! Dat uitgewoond was gewoon(d) een Freudiaanse verspreking die op jou zelf slaat, dat snapt iedere zolderkamerpsycholoog. En dan ook nog eens de bevrijding van Betancourt eroverheen. Neen, zeg maar niets meer…
Zou je nou niet eens een keer een heel klein beetje vakantie gaan houden? Ik lust er anders wel pap van, hoor, van vakantie. Kannik heel goed. Hierzo op vakantie. Als je niet op tijd vakantie houdt, stort je nog in. En dat is geen prettig gezicht.
Wat schrijf je toch ontzettend leuk en grappig! Ik lees al een paar jaar de weblog van Merel Roze, en op een dag schreef ze iets over jouw weblog. Meteen even verder gesurfd over de virtuele golven van het internet, en bij jou gestrand… Je hoort nu bij mijn vaste rondje! 
zo kun je het ook bekijken.
maar als iemand iets zegt te willen melden
dan word ik een pitbull. het liefst bel ik
die kerel dan zelf op om te vragen wat het
probleem is.
Heel hard gelachen Fjarlotte 
En nu ook nog een vinger vermalen in de staafmixer http://twitter.com/charlottesnel/status/..
Charlotte, wat laat je me lachen, gieren en brullen!! Zeker je laatste zin vind ik heel grappig. Anderzijds denk ik ook dat jij teveel hooi op je vork hebt genomen en dat vind ik serieus zorgwekkend. Je weet wat er kan gebeuren als je je veel te druk maakt. Hoogmoed komt voor de val, wist je dat niet? Als je jezelf presenteert als de keurigste freelancer die in het pand rondloopt, dan kom je jezelf een keer tegen en inmiddels is dat gebeurd. Maar van fouten leer je.